اوایل پیروزی انقلاب مجموعه شعری از اشعار بعضی دوستان را که در انجمن نغمه‌سرایان مذهبی بودند در کتابی چاپ کرده و یک جلد آن را در قم تقدیم امام کردیم. پس از اینکه ایشان به تهران تشریف آوردند یک روز از دفتر ایشان مرا خواستند. به بیت که مراجعه کردم گفتند امام فرموده‌اند من قادر نیستم از شعرای این انجمن با صله‌ای تقدیر کنم. صله این شعرا با خود امام حسین است. امام مقداری پول داده بودند که به ما داده شود که بین شعرا تقسیم کنیم. این صله مبلغ 127 هزار تومان بود. خدا شاهد است که تعداد شعرای ما درست 127 نفر بود ولی ما نه نامه‌ای نوشته بودیم و نه ذکری از تعداد شعرا در خدمت ایشان شده بود ولی درست به هر یک هزار تومان صله امام می‌رسید که در پاکت‌های مجزّا گذاشته شد و به آنها تقدیم شد. یکی از این شعرا مریض بود و نتوانست صله امام را دریافت کند خودم به منزل او مراجعه کردم. پاکت را جلوی او گذاشتم. پرسید چی هست؟ گفتم: صله امام. تا این را گفتم شروع کرد به گریه کردن که ما لایق نیستیم. آن را گرفت و بوسید. هفته بعد که جلسه هفتگی داشتیم، ایشان آمد و گفت صحبتی دارم. پشت تریبون رفت و گفت: نه چشم من می‌دید و نه توان راه رفتن داشتم که به جلسه بیایم ولی به شما بگویم من در ایام مریضی‌ام به پنج دکتر مراجعه کردم گفتند سرطان خون داری و باید به خارج اعزام بشوی. من پول نداشتم. تا اینکه این هزار تومان امام رسید یکی از دوستانم عازم زیارت بود گفتم برایم یک کفن بخرد بیاورد و با بقیه پول آن به داروخانه رفته و مقداری شربت و دارو خریدم. قدری که شربت خوردم برخلاف همیشه که تا صبح خوابم نمی‌برد تا صبح در کمال راحتی خوابیدم. صبح به دکتر مراجعه کردم گفتم حالم خیلی بهتر از گذشته است. او هم معاینه کرد و گفت باید عکس بگیری. امروز این عکس را پنج دکتر دیده‌اند و بالاتفاق گفته‌اند خون شما سالم است و نیازی به معالجه نداری. و من امروز آمده‌ام که این را به شما بگویم که برکت این پول امام، سلامت را به من باز گردانیده است. ـ مرحوم استاد محمد علی مردانی - مصاحبه مولف.