من مدتها نزد امام مى‌خوابیدم، مواقعى که مادرم سفر بود. ایشان مى‌گفتند: «تو نمى‌خواهد پیش من بخوابى، چون تو خوابت خیلى سبک است و این براى من اشکال دارد.» حتى ساعتى را که براى بیدارشدنشان بود یک وقتى لاى یک چیزى پیچیدند و بردند دو اطاق آنطرف‌تر، که وقتى زنگ مى‌زند من بیدار نشوم. من بیدار شده بودم، بیدار بودم، اما به روى خودم نیاوردم که بیدار شده‌ام. چون ایشان مى‌خواستند نماز شب بخوانند. فردا صبح براى اینکه ببینند من بیدار شدم یا نه، به من گفتند: «تو صداى زنگ را شنیدى؟» من مى‌خواستم نه راست بگویم نه دروغ، گفتم مگر توى اطاق شما ساعت بود که من بیدار شوم؟ ایشان هم متوجه شدند که من دارم زرنگى مى‌کنم. گفتند: «تو جواب مرا بده، تو از صداى ساعت بیدار شدى؟» ناچار بودم بگویم بله. لذا گفتم من احتمالا بیدار بودم (براى اینکه واقعا صداى ساعت خیلى دور بود و خیلى ضعیف). پس از این آقا گفتند: «دیگر تو نباید پیش من بخوابى، براى اینکه من همه‌اش ناراحت این هستم که تو بیدار مى‌شوى». گفتم، من مخصوصا مى‌خواهم که کسى پیش شما بخوابد (موقعى بود که ایشان ناراحتى قلبى داشتند و به تهران آمده بودند) که اگر شبى ناراحتى پیدا کردید، بیدار شود. گفتند: «نه، برو به دخترت لیلى بگو بیاید پیش من». بعد از چند روزى که گذشت، گفتند: «لیلى هم دیگر لازم نیست بیاید». . مصطفوى، زهرا؛ مصاحبه مولف. (امام فرموده بودند، لیلى هم به این دلیل نیاید که او مرتب پتویش را کنار مى‌اندازد و من ناچار مى‌شوم شبى چند بار پتو را روى او بیندازم!)