امام نسبت به طلبه‌ها مهربان بودند. اگر تشییع جنازه‌ای بود سعی می‌کردند شرکت‌ کنند و دیگران را نیز به این کار تشویق می‌کردند. برای اینکه می‌خواستند روح طلبه‌ها را‌ تهذیب کرده باشند، از پشت سرآنها را هُل می‌دادند که زیر تابوت بروند. اگر اهل‌ علمی فوت کرده بود یا کسی که تناسب داشت طلبه‌ها در تشییع جنازۀ او شرکت کنند،‌ ایشان حاضر می‌شدند. به این مسائل خیلی اهمیت می‌دادند. گاهی اتفاق می‌افتاد در‌ زمانی که آمادۀ تدریس بودند، خبر فوت عالمی می‌رسید، ایشان درس را تعطیل‌ می‌کردند تا به تشییع جنازه بروند. چه بسا طلبه‌ها می‌گفتند: حالا درس را تعطیل نکنید.‌ اما ایشان می‌گفتند: «بی توفیقی می‌آورد» و درس را تعطیل می‌کردند.