

وقتی که مادرم صحبت میکنند، ما میفهمیم زندگیشان خیلی در فشار گذشته است. چون امام هم مقید بودند و هم خیلی احتیاطکار، حتی شهریه هم نمیگرفتند. مادرم میگوید که قبای آقا را وقتی کهنه و پاره میشد برمیداشتم تکهتکه میکردم و از آن لباس بچه میکردم. یا تمام کتهای شما را از قسمتهای پایین قباها میدوختم، و یا لباستان وقتی خیلی پاره میشد پول میدادم پارچه چیت میخریدم. اینها نشان میدهد که زندگیشان چقدر سخت بوده است. اما امام معتقد بودند که بس است و همینقدر کافی است. . زهرا مصطفوی – آیینه حسن، ص 174.