یک مرتبه هم آشپز منزل امام مریض بود. سه الى چهار روز بسترى بود. امام وقتى مى‌آمدند از دم پنجره رد بشوند نزدیک اتاق که مى‌شدند من از اطاق بیرون مى‌آمدم و مى‌گفتم: آقا جان کارى دارید؟ ایشان مى‌گفتند: «آمده‌ام حال کبرى را بپرسم». مى‌گفتم: خوابیده است. مى‌گفتند: «بیدارش کنید، او را پیش طبیب ببرید. شما ملاحظه‌اش را بکن. شما به او برس». مى‌گفتم: چشم. من باورم نمى‌شد که کسى اینقدر خدمتکارش را ملاحظه بکند و به او عزت بدهد. . بافقى، ربابه؛ سروش؛ ش 476، ص 23.