بسیاری از فضلا فقط به این نیت به درس امام می‌آمدند که بتوانند خودشان را از‌ چهارچوبهای تقلید بیرون بیاورند، چون در درس امام، طلبه نقّاد و محقق بار می‌آمد.‌ گاه می‌شد امام نظریاتی از بزرگان را مطرح می‌کردند. بزرگانی که اسمشان کافی است‌ که انسان بی چون و چرا حرفشان را بپذیرد، لکن امام گاه تا یازده اشکال به سخنان‌ آنها وارد می‌کردند. البته ما اساتیدی را نیز داشتیم که طلاب را جامد بار می‌آوردند؛ ولی امام‌ سعی داشت کسانی را که در درس ایشان شرکت می‌کردند با روح نقد آشنا کند. گاه‌ می‌شد درس یک ساعت که طول می‌کشید و کسی ایراد و اشکالی نمی‌کرد، خود امام‌ می‌فرمودند: «مجلس روضه که نیست که من بگویم شما گوش بدهید. بالاخره شما هم‌ هستید، لااقل، بودن خودتان را در اینجا اعلان کنید، که غیر از من هم کسی اینجا‌ هست».