

من در خیلى مواقع کنار امام بودم، بخصوص مواقعى که ایشان کسالت داشتند. موقعى که دکترها مىآمدند آمپول به ایشان بزنند، مىگفتند آمپول باید در رگ زده شود که طبیعتا یک دردى دارد و آدم یک تکانى مىخورد. ولى حتى این را دیدم که ایشان هیچ تغییرى در حالتشان دیده نمىشود؛ یعنى همین طور ایشان ذکر مىگفتند آرام، بدون اینکه صدا شنیده شود. حتى یکى از دکترها نقل کرده بود که من وقتى ایشان را معاینه مىکردم متوجه مىشدم که درد شدیدى داشت، مخصوصا، به چهره امام نگاه مىکردم ببینم که ایشان در موقع این درد چه مىکنند. چنان ایشان نگاهشان آرام بود و با لبشان ذکر مىگفتند که هیچ فرقى بین آن وقتى که من معاینه مىکردم و یا نمىکردم در ظاهر ایشان معلوم نبود. دکتر گفته بود یقین دارم مواقعى هست که ایشان یک ارتباطى برقرار مىکنند و این مثلا مواقعى بود که ایشان از اینجا کنده شدند، ولى من خودم خوب شاهد بودم ایشان در مواقع کسالت، با اینکه کسالت شدید بود و تمام صورت ایشان عرق نشسته بود در اثر ناراحتیها؛ ابرو خم کردن یا به هم کشیدن ابرو را در ایشان ندیدیم. . مصطفوى، زهرا؛ مصاحبه مولف.