این نگارنده از امام خواست که دید خود را درباره سازمان برای این نویسنده آشکار سازد تا بیش از این در تاریکی و ناآگاهی نماند و سرگردان نباشد. در پی این درخواست، امام زبان به سخن گشودند و درباره سازمان برای نخستین بار گفتند: «... قبل از اینکه این دسته در داخل ایران به فعالیتی دست بزنند یک نفر از جانب آنها نزد من آمد و اظهار داشت که ما جمعیتی هستیم که بر مبنای قرآن می‌‌خواهیم قیام مسلحانه کنیم، به مبارزه چریکی دست بزنیم و از شما می‌‌خواهیم که ما را تأیید و حمایت کنید. به قرآن و نهج البلاغه خیلی تمسک می‌‌کرد و از خدا و پیغمبر دم می‌‌زد. به او گفتم که من جمعیت شما را نمی‌شناسم و از عقاید و افکار شما بی‌اطلاعم و با این حرفها هم نمی‌توانم اعتماد کنم. او برای اینکه اطمینان مرا جلب کند، حدود یکماه هر روز نزد من می‌‌آمد و از عقاید و افکار جمعیت خود برای من حرف می‌‌زد، من فقط گوش می‌‌دادم و هیچگونه اظهار نظری نمی‌کردم. بعضی از نوشته‌هایشان را آورد من مطالعه کردم و روی انحرافاتشان انگشت گذاشتم و در کنار نوشته‌هایشان حاشیه زدم و آنچه را که برخلاف اسلام و مبانی قرآن بود به آنها تذکر دادم. چون اظهار کرد که می‌‌خواهیم قیام مسلحانه کنیم، فقط یک کلمه به او گفتم این کار را نکنید چون موفق نمی‌شوید و خود را به هدر می‌‌دهید. من از مجموع اظهارات و نوشته‌هایشان به این نتیجه رسیدم که این جمعیت به اسلام اعتقاد ندارد، لیکن چون می‌‌داند که در کشوری مانند ایران که بیش از هزار سال است اسلام در رگ و پی این ملت ریشه دوانیده است جز با نام ا سلام نمی‌توان پیشرفت کرد لذا اسلام را ملعبه کرده‌اند. بالای نوشته خود نام خدا را می‌‌گذارند لیکن ذیل آن همان حرفها و بافته‌های مارکسیست‌ها و مادیون است. این فکر در آن روز فقط در حد یک گمان بود. لیکن هر چه گذشت و نوشته‌هایشان بیشتر منتشر شد این گمان در من بیشتر تقویت شد. البته ممن نمی‌خواهم بگویم همه آنهایی که با این جمعیت هستند اینجوریند. ممکن است در میان آنها افرادی باشند که واقعاً به اسلام اعتقاد داشته باشند و چه بسا افرادی که فریب آنها را خورده باشند لیکن اساس تشکیلات این جمعیت روی اعتقاد به اسلام نیست... » آنگاه امام افزودند: البته من این فکر و گمان خود درباره سازمان را علنی نکردم چون آن کسی که از طرف آنها آمده بود وعده می‌‌داد که به زودی درصدد رفع انحراف‌های خود برمی‌آیند و خود را اصلاح می‌‌کنند، لیکن به هیچ وجه آنها را تأیید هم نکردم. البته رفقا و دوستان از ایران خیلی مرا زیر فشار گذاشتند. آقای طالقانی به من نوشتند: «انهم فتیة آمنوا بربهم وزدناهم هدی» آقای منتظری به من نامه نوشتند، آقای هاشمی رفسنجانی همینطور، بعضی علمای بلاد نامه‌ها و پیغامهایی را درباره این جمعیت برای من فرستادند و خودشان هم با تمام قوا از این جمعیت حمایت کردند و حتی از وجوه شرعیه در اختیار آنها گذاشته‌اند. هنوز هم به من فشار می‌‌آورند که از آنها حمایت کنم. لیکن من آنها را یک جمعیت منحرف و گمراه می‌‌دانم و به هیچ وجه نمی‌توانم آنها را حمایت و تقویت کنم. من خطر اینها را برای اسلام از مارکسیستها بیشتر می‌‌دانم. . نهضت امام خمینی – ج 3 – ص 409.