حدود سال 1309 بود که از طرف حکومت رضاشاه دو نفر به نامهای آل آقا و‌ ذوالریاستین آمدند برای امتحان گرفتن از طلاب، و از طرف حاج شیخ عبدالکریم‌ یزدی، آقای آسیدمحمد تقی خوانساری و امام نمایندگی پیدا کردند و آمدند در مدرسۀ‌ فیضیه و طلبه‌ها را امتحان می‌کردند. آن وقت از یک طلبه‌ای سوال کردند که «قل» چه‌ صیغه‌ای است؟ طلبه ماند سرگردان. گفتند: که «قلی» که از «قال» و «یقول» می‌گویند‌ چه صیغه‌ای است؟ باز سرگردان شد. گفتند: وقتی می‌گوییم «قال یقول قائل مقول،‌ لیقل قل» ... گفت: آهان «امر» است. آن وقت آل آقا گفت که ایشان شایستۀ عمامه‌ نیستند، چه خوب است که ایشان عمامه را بردارند و ان‌شاءالله تحصیلشان که یک‌ قدری خوب شد بعد عمامه بگذارند. امام گفتند: «نه، این هم باشد، یک امتحان دیگر‌ هم از یک طلبه‌ای می‌کنیم آن وقت من عرض می‌کنم.» طلبه‌ای دیگر وارد مدرس شد. شیخ اصفهانی‌ای به اسم آشیخ محمد حسین که‌ الآن شاید زنده باشد در تهران. از ایشان سوال کردند شما چه می‌خوانی؟ گفت من‌ صرف و نحو را خوانده‌ام، رسیده‌ام به منطق، الآن کبرا را می‌خوانم و ضمن اینکه کبرا را‌ می‌خوانم درس بالاترش را هم باید بروم. از او سوال کردند پس شما نحوتان که خوب‌ است. لذا شما کلمۀ «اشیاء» را منصرف می‌دانید یا غیر منصرف؟ ایشان جواب‌ دادند: «لا تسئلوا عن اشیاء ان تبدلکم تسوکم» امام فرمودند که: «ضمن اینکه جواب‌ قرآنی به شما داد و به شما فهماند، «عن اشیاء» گفت و فهماند به شما که غیر منصرف‌ است و منصرف نیست. لذا این را به جای آن طلبه اولی که در جواب درمانده بود‌ بگذارید، پس این هر دو تا عمامه‌شان سرشان باشد.» این در همان سنوات گذشته به ما هوش و تدیّن امام را ثابت کرد. بنابراین منصرف‌ شدند از برداشتن عمامه. این از خاطراتی بود که من به چشم خودم دیدم و آنها هم‌ قبول کردند.