

قبل از ماجرای پانزده خرداد که در خدمت امام بودیم یک وقتی یکی از رفقای من میخواست به کربلا برود. به من گفت: «یکی از دوستان من در کربلاست و بناست که دعوتنامهای برای من بنویسد تا من به کربلا بروم.» من که جاهل بودم و امام را نمیشناختم به دوستم گفتم: «من برای تو این کار را درست میکنم و منظورم این بود که به امام عرض کنم که طی نامهای سفارشی به دستگاه بکنند. یک روز که امام در کوچه به طرف منزل میرفتند مطلب را خدمت ایشان عرض کردم. فرمودند: «من نمیکنم». من ارادتی که به ایشان داشتم پس از این حرف صد برابر شد، چون خیال میکردم که چون همیشه در محضرشان هستم و به درس ایشان حاضر میشوم به صرف گفتن من توصیه لازم را مینویسند؛ ولی دیدم ابداً این بزرگوار این حسابها را نمیکند.» ـ حجةالاسلام و المسلمین قرهی - روزنامه کیهان - ش 15050 - ص 6.