امام نگاهشان آن قدر پر محبت و آن قدر تسلى‌دهند بود که خدا شاهد است گاهى اوقات، خوب، گرفتارى طبیعى است که براى هر کسى در زندگى هست؛ گرفتارى و ناراحتى فشارهاى عصبى هر وقت گرفتارى زیادى پیدا مى‌کردیم بى‌اختیار پا مى‌شدیم مى‌آمدیم نزد ایشان. به محض اینکه ایشان جواب سلام ما را مى‌گفتند و نگاهمان مى‌کردند، واقعا مى‌توانم بگویم تمامش یادمان مى‌رفت. یک ذره اغراق نمى‌کنم؛ واقعا یادمان مى‌رفت، تا وقتى پیش ایشان بودیم. وقتى جدا مى‌شدیم دو مرتبه تمام ناراحتیها هجوم مى‌آوردند. . اعرابى، فرشته (نوه امام)؛ سروش؛ ش 476، ص 20.