در نجف امام فرموده بودند اگر از طلاب از همسایه‌های شما کسی احتیاجی‌ داشت و فقیر بود دو نفر از کسانی که من می‌شناسم بیایند این را شهادت بدهند من به‌ او کمک خواهم کرد. بسیار اتفاق می‌افتاد که ما دو نفر می‌شدیم و می‌رفتیم به امام‌ می‌گفتیم طلبه‌ای هست که احتیاج دارد به پنکه و به فرش و یا به لباس محتاج است و یا‌ همسایه‌ای داشتیم که مثلاً دخترش به جهیزیه احتیاج داشت، امام به آنها کمک‌ می‌کردند. یک مورد خود مرحوم حاج آقا مصطفی نزد امام راجع به یک طلبه که طلبه‌ای‌ فقیر و خوب بود وساطت کرد که آقا به ایشان کمک بکنند، امام عوض اینکه بیشتر‌ استقبال بکند به آقا مصطفی فرمودند: «تو مشغول درس خودت باش و بگذار این کارها‌ را دیگران بکنند».