خبر آوردند که امینى نخست وزیر به همراه عده‌اى جهت دیدار امام به قم آمده است. امام از جا بلند شدند و به اندرون رفتند، که بعداً من فهمیدم این عمل، رمز اخلاقى امام بود. وقتى که آنها آمدند و نشستند، امام از اندرون تشریف آوردند همه به احترام بلند شدند و اظهار ادب و اخلاص به محضرشان کردند. من فهمیدم علت اینکه حضرت ایشان نزدیک ورود امینى به اندرون رفتند، به پاس حرکت فقاهت و بیت نبوت و وراثت انبیاء بود، که وارثان انبیاء براى یک مشت فاسق تواضع نکنند، بلکه آن فاسقان و فاجران براى ایشان قیام کنند. امام آن روز غیر معمول نشستند. دوستانى که با ایشان آشنایند می‌‌دانند که خیلى مؤدب می‌‌نشینند. ولى آن روز نمی‌‌خواهم بگویم خلاف ادب، بلکه طورى نشستند که برداشت نشود که به خاطر آنها امام روش دیگرى را پیش گرفته‌اند. بعد مختصرى احوالپرسى کردند و گفتند: «خداوند تبارک و تعالى به اندازه مقام و قدرتى که به هر کس داده، از او تکلیف می‌‌خواهد، و انسان هم سیرى از مقام و جاه و جلال ندارد. مثلاً خود شما که حالا نخست وزیرید، باز توى دلتان هست که مقام بالاترى را حایز بشوید. و حالا در مقام نخست وزیرى شما به اندازه سنگینى منصبتان خداوند تبارک و تعالى از شما تکلیف می‌‌خواهد. » امام امینى را نصیحت فرمودند و او هم «بله، بله» می‌‌گفت. . آیت‌الله محمد محمدى گیلانى - پیشین - ص 127