وقتى خبر شهادت مرحوم آیت‌الله‌ سعیدى به نجف رسید، امام مجلس فاتحه‌اى را به‌مناسبت شهادت ایشان برگزار کردند. طلاب نجف اشرف که شدیدا در مضیقه مالى بودند علاقمند بودند که براى این شهید جلساتى بگیرند. چون فضاى نجف فضاى مسمومى بود و سفارت شاهنشاهى و کنسولگرى ایران در کربلا به شدت روى حوزه نجف کار مى‌کردند و آن را تحت نظر داشتند تا جایى که بعضى از طلاب از ترس سفارت جرات حرکتى نداشتند، لذا فاتحه آیت‌الله‌ شهید سعیدى به عنوان یک جرم تلقى مى‌شد. غربت امام در این بود که طلاب براى برگزارى مراسم فاتحه در مساجد نجف در تنگناى شدیدى قرار داشتند، چون مساجد نجف اجازه برگزارى فاتحه را نمى‌دادند که یک نمونه آن در مسجد خضرا بود. در این مسجد که در کنار صحن حضرت امیر قرار داشت. تمام فاتحه‌هاى علماى جهان اسلام برگزار مى‌شد. و ما هرچه تلاش کردیم نتوانستیم در آن مسجد اجازه فاتحه بگیریم. لذا ناچار شدیم یکى از مساجد داخل صحن حضرت امیر را به نام مسجد عمران انتخاب کنیم که قاعدتا متولى خاصى نداشت و تا چهل روز مراسم فاتحه شهید سعیدى برگزار مى‌شد. روش امام در این چهل شب این بود که چون طلاب هر شهرستان سه شب فاتحه مى‌گرفتند. امام شب اول فاتحه کلیه شهرستانها را به احترام شهید سعیدى در مجلس شرکت مى‌کردند که این امر تا شب چهلم استمرار داشت این کار امام علاوه بر تعظیم مقام شهادت از طرفى تشویق طلاب جوانى بود که در آن جو مسموم نجف چنین اقدامى کرده بودند. . محتشمى‌پور، على‌اکبر؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 1، ص 43 و 44.