

وقتی قرار شد امام به کویت نروند و مقصد پاریس باشد، به دلایل امنیتی میبایستی این خبر مخفی میماند و به همین دلیل ما در آنجا روزهای بحرانی را پشت سر گذاشتیم. شب آخر که قرار شد عدهای از اصحاب خاص امام با ایشان حرکت کنند من خیلی مضطرب بودم و خوابم نمیبرد. بلند شدم و نشستم. دیدم آقا هم که معمولاً آن وقت شب بیدار هستند نشستهاند. وقتی دیدند بیدار شدم به آرامی به من گفتند: «بخواب». سحر که امام قصد حرکت داشتند تمام اهل خانه حالت واقعاً عجیبی داشتند، نفس از سینه هیچکس بیرون نمیآمد، انگار هیچ کس در خانه نبود. تنها کسی که خیلی آرام بود امام بود، ایشان از ما خداحافظی کردند و با اخوی رفتند. . فریده مصطفوی – روزنامه اطلاعات – 11 / 12 / 60.