وقتی سهیلی رئیس دولت بود، حاج آقا حسین قمی برای دولت پیغام فرستاد که‌ مسألۀ بی‌حجابی حداقل باید آزاد باشد و اجباری در کار نباشد، چون بی‌حجابی در‌ زمان رضا شاه اجباری بود. پیغام دیگرش این بود که شرعیات قرآن در کلیۀ مدارس حتی‌ در مدارس دولتی باید تدریس شود؛ اما دولت وقت با اینکه در وضع خیلی ضعیفی‌ قرار داشت همین مقدار را هم حاضر نبود بپذیرد. طبعاً علما و روحانیون به تلاش‌ افتادند که نگذارند دولت به مرجع بزرگی همچون حاج آقا حسین قمی بی‌اعتنایی کند و‌ پیشنهادات او را نادیده انگارد. من همان موقع در بروجرد بودم، یادم هست امام و یک‌ نفر از علمای قم به بروجرد آمدند و با آقای بروجردی در این باره صحبت کردند. آقای‌ بروجردی هم پیغام تندی برای دستگاه فرستاد که اگر به پیشنهادات ایشان اعتنایی نکنید‌ من با همۀ عشایر لرستان به طرف تهران حرکت می‌کنم. این پیغام، رژیم را مجبور‌ ساخت که پیشنهادات حاج آقا حسین قمی را تأیید کند و بپذیرد. من در آنجا دریافتم‌ که آقای خمینی فردی هستند که در راه دین تلاش و مبارزه می‌کنند. بعد که من به‌ نجف مشرف شدم باز ایشان برای آوردن آیت‌الله بروجردی از بروجرد تلاش بسیاری‌ کردند و سرانجام آقای بروجردی را به قم آوردند. چون در آن موقع حوزۀ علمیه خیلی‌ ضعیف بود و مراجع سه‌گانه‌ای داشت که آن شهرت و عظمت آیت‌الله بروجردی را‌ نداشتند؛ و البته با آمدن آقای بروجردی حوزۀ علمیه از همۀ جهات اوج گرفت.