معمولاً انسان پیر که می‌‌شود و عمری از او می‌‌گذرد و فعالیت ذهنیش کاهش پیدا می‌‌کند و مطلب را دیر دریافت می‌‌کند، ولی امام به هیچ وجه این حالت را تا دقایق آخر عمر پربرکت خود پیدا نکردند. هر روز که با ایشان روبرو می‌‌شدم احساس می‌‌کردم از نظر سرعت انتقال و برخورد با مسأله، با وجود کهولت سن، مثل یک جوان بیست و دو ساله بودند در وهله اول، در موقع گزارش زیاد توضیح می‌‌دادم، به زودی متوجه ‌‌شدم که نیازی به این توضیحات نیست، از این روی مسایل را تلگرافی و فشرده خدمتشان مطرح می‌‌کردم. دریافتهای ایشان هم بسیار دقیق و عمیق بود. . میرحسن موسوی – حوزه – ش 37 و 38، ص 153.