

یکی از برادران در مورد شبی که بنیصدر فرار کرده بود، تعریف میکرد که در شب پیروزی انقلاب گویا وقتی همۀ مسوولان و اطرافیان به این میاندیشند که چه باید کرد. امام سر ساعت همیشگی خوابشان، رختخواب پهن کردند و آمادۀ خواب شدند. وقتی اطرافیان به ایشان گفتند: ماجرا چنین پیش رفته است. امام فرمودند: هرچه شده است شده است و آنچه باید بشود میشود. شما کار و وظیفه و تکلیفتان را انجام دهید. بقیهاش دست خداست. حالا از این که من بخوابم یا نخوابم کاری نمیتوانم انجام بدهم. جز اینکه کارهایی را که باید بعد از خواب انجام دهم دچار نقص میشود. . مرضیه حدیدهچی، پا به پای آفتاب (جدید)، ج 2، ص 142. (این خاطره به بیان دیگر نظم شگفت و باور نکردنی امام را هم یادآوری میکند. )