

امام هرچه به لحظههاى پایانى عمر نزدیکتر مىشدند، درحالى که هر روز و هر ساعت از نظر جسمى رو به کاستى و ضعف و رنج بیشتر بودند، که به موجب روال طبیعى و سیر مادى و جسمانى بروز و ابراز بیشتر آثار تالم و ناله و جزع را مىطلبید اما از ناى وجودشان که جز براى خدا ننالیده بود به جاى ناله از آلام جسمانى، زمزمه ذکر خدا و آهنگ روحانگیز وصل و قرب و لقا حق برمىخاست و هیچ کس در این مدت کمترین ناله و اخمى از درد و الم جسمانى و شخصى از ایشان نشنید و ندید. فقط زمزمه مناجات و نواى عطرآگین عبادت و خشوعشان بود که فضاى اطراف و چشم و گوش همه را پرکرده بود. . رحیمیان، محمدحسن؛ در سایه آفتاب؛ ص 259.