

برای امام مصاحبت کسانی که احساس میکردند از دیگران باتقواترند جالبتر بود و بودن با این افراد ایشان را خوشحالتر میکرد. در ابتدا با دیدن منصفانه به افراد نگاه میکردند؛ گویی فردی درستکار و معتقد است، مگر خلافش ثابت میشد. اما در مواردی که میخواستند به کسی حکمی بدهند یا کسی را برای سمتی انتخاب کنند، دقت زیادی میکردند. سوال و تفحص میکردند تا شایستگی آن فرد برای احراز آن مقام برایشان ثابت شود. ـ فاطمه طباطبائی - پا به پای آفتاب - ج 1 - ص 279.