بعد از سال 48 که امام در نجف بیمار شدند و ملاقات امام ممکن نبود، شنیدم ایشان مثل همیشه پنجشنبه جمعه‌‌ها به کربلا مشرف می‌‌شوند به کربلا رفتم که خدمت ایشان برسم وارد منزلشان که شدم دیدم سه نفر از مسؤولین دولتی عراق که رئیس شهربانی استان کربلا و رئیس سازمان امنیت و استاندار کربلا بودند در بیرونی نشسته و منتظر ملاقات با امام هستند. خواستم وارد اتاق امام بشوم گفتم نکند این ملاقات خصوصی باشد در لحظه‌ای که متحیر دم در ایستاده بودم که وارد بشوم یا نشوم امام در را از اندرونی باز کردند و وارد شدند تا حالت مرا دیدند فرمودند بفرمائید داخل اتاق، آمدم و نشستم. امام گوشه اتاق نشستند. استاندار و رئیس شهربانی سمت چپ، رئیس سازمان امنیت هم طرف راست امام نشستند. یک جوان بعثی پرحرف و خیلی با جرأت شروع کرد به گفتن مطالبی، او خیلی قاطع صحبت می‌‌کرد و جملات اولیه را قرص و محکم بیان می‌‌نمود و امام هم بدون اینکه نگاهی بکند گوش می‌‌کردند. او این برخورد امام را دید که هیچ تحت تأثیر عبارات او قرار نگرفته‌اند و اصلاً توجه ایشان عادی است کم کم از آن موضع محکم خود تحلیل رفت و کار او به موضع انفعالی و عاطفی رسید. می‌‌گفت رئیس جمهور حسن البکر وقتی شنیدند که شما کسالت دارید امر فرمودند که یک شورای پزشکی بیاید و از شما معایناتی به عمل بیاورد ولی متأسفانه نشد. ولی اگر حالا امر می‌‌فرمائید به بغداد اطلاع دهیم که بیایند، و این مسأله را خیلی بسط داد ولی امام حتی یک کلمه لا و نعم (بله و خیر) به او جواب ندادند. او حرفش را به یک مسأله دیگری منتقل کرد که بله امسال الحمدلله هیأتهای عزاداری زیاد بود و دولت خیلی تسهیلات فراهم کرد برای عزاداران حضرت اباعبدالله(ع) و این را خیلی شرح داد و باز امام فقط گوش می‌‌دادند و هیچ تأثیری در قیافه‌شان دیده نشد. او باز مسأله دیگری را مطرح کرده که آب به سرداب قبر مطهر حضرت عباس (که آن زمان وحشت ایجاد کرده بود) افتاد ولی ما به دستور مرکز، بتون آرمه کردیم. او خیلی با اهمیت مسائل را ذکر می‌‌کرد که بلکه بتواند امام را به یک عکس‌العمل وادار کند. ولی امام هیچ عکس‌العملی نشان ندادند. او باز مجبور شد برگردد به مسأله اول که بیماری امام بود بلکه بتواند از این موضوع عاطفی استفاده کند. گفت رئیس جمهور و مقامات بغداد نگران هستند اگر اجازه بفرمائید شورای پزشکی بیاید. و آخرین بار امام که حوصله‌شان سر رفته بود برای پایان دادن به این ماجرا فقط یک جمله به عربی فرمودند لا ما یحتاج (نه احتیاجی نیست) طرف بعثی ساکت شد. استاندار که دید تمام صحبت‌هایش بی‌ثمر شد اینگونه وانمود کرد که امام عربی نمی‌داند لذا رو به من کرد و گفت برای آقا ترجمه کنید. من گفتم خیر امام دقیقاً به گفته‌های شما توجه دارند و نیازی به مترجم ندارند. در پایان قبل از اینکه آنها حرکت کنند و بروند امام حرکت کردند و تنها با من خداحافظی کردند و به اندرونی رفتند. . حجة‌الاسلام والمسلمین عمید زنجانی – سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 5 – ص 145