

بعد از شهادت آیتالله سعیدى و دستگیرى خودم و بعد هم فرار از زندان، از سوریه به عراق رفتم بعد از فرارم مدتى در کشورهاى غربى از جمله انگلستان و فرانسه بودم. وقتى به عراق رفتم و به حضور امام رسیدم، برادرها کمک کردند و یک برنامه ملاقات حضورى براى من ترتیب دادند که حدود 2 ساعت و بیست دقیقه طول کشید. آنچه که براى من مهم بود، توجه خاص امام در شنیدن مطالب بود. در طول آن مدتى که من حرف مىزدم، ایشان کوچکترین رفتار و گفتارى که به معناى قطع کردن یا تمام کردن حرفم باشد، نکردند. به حرفهایم دقیقا گوش مىدادند. من نمىخواستم از جریاناتى که در داخل زندان براى من پیش آمده بود به ایشان چیزى بگویم. چون در زندان وقتى نتوانسته بودند از من حرف بیرون بکشند، دختر 12 سالهام را آوردند و او را شکنجه کردند تا من ضعفى نشان بدهم و مطالبى را که آنها مىخواستند بگویم یا امضا کنم.ولى دیدم خودشان اشاره کردند و گفتند: «شنیدهام که دختر شما هم همراهتان بوده». و بعد وقتى خدمتشان عرض کردم بالاخره زندان مساله دارد، فرمودند: «همهمسائل را بگویید از نوع برخورد و شکنجهاى که در رابطه با زنها اعمال مىکنند.» . حدیدهچى، مرضیه؛ همان؛ 12/3/69، ص 34 و 35.