عارف رئیس جمهور وقت عراق می‌‌خواست بیاید نجف منتهی نمی‌خواست با آقای حکیم ملاقات کند. رژیم بعث قصد داشت که آقای حکیم را تحقیر کند و در عین حال وجهه اسلامی خود را هم حفظ کند. رئیس جمهور سیاستش بر این بود که با دو تن از مراجع ملاقات کند آن هم در حرم یا صحن. مرحوم آقای شاهرودی که تن به این کارها نمی‌دادند. اگر دستگاه می‌آمد پیش آقای شاهرودی می‌‌گفت آقا یک بسم‌ الله برای ما بنویس، بسم الله را هم نمی‌نوشتند ایشان خیلی محتاط بود آنان هم او را شناخته و فهمیده بودند که نمی‌توانند از او سوءاستفاده کنند رفته بودند سراغ آقای خوئی. رژیم عراق وزیری داشت که شیعه و از دوستان قدیمی آقای خوئی بود، از اینرو او را به خدمت آقای خوئی فرستاده بود که ایشان را برای ملاقات با رئیس جمهور آماده کند. آقا سید جمال خوئی، پسر بزرگ آقای خوئی، یک ملاقات مخفیانه‌ای با من کرد و در آن ملاقات گفت: آقا قبول کردند که با رئیس جمهور ملاقات کنند، به شرط اینکه حضرت آیت‌الله خمینی هم بپذیرند. اگر ایشان پذیرفتند، آقا (آیت‌الله خوئی) آمادگی دارند که در صحن و یا حرم، با رئیس جمهور ملاقات کنند. این ملاقات برای حوزه خوب است. ضمناً، حوزه از تک مرجعی بیرون می‌‌آید. آقا سید جمال گفت: ما فکر کردیم که به چه وسیله مطالب را با آیت‌الله خمینی در میان بگذاریم، به نظر رسید از طریق شما باشد و شما مسأله را به ایشان منتقل کنید و در ادامه گفت: عارف می‌‌گوید ما اینجا زندانبان ایران نیستیم. از ترکیه که می‌‌خواستند آیت‌الله خمینی را اینجا بیاورند، شرط کردیم که ایشان آزاد باشند، نه مثل ترکیه، و کسی را فرستادیم به نمایندگی برای گفتن خیر مقدم. حالا متقابلاً انتظار داریم که ایشان هم یک کاری برای ما انجام بدهند، آقای خوئی هم آمادگی دارند. به ایشان بگوئید شما هم قبول بفرمائید. من بعد از استماع این حرفها رفتم خدمت امام و همه ماجرا را که شنیده بودم بدون کم و زیاد و تحلیل و بدون اظهار کوچکترین نظری عرض کردم. این را هم اضافه کردم که اگر احتمال می‌‌دادم عرائض بنده کوچکترین اثری در شما داشته باشد نقل نمی‌کردم. چون می‌‌دانم نقل من هیچ اثری ندارد، از این نظر مثل ضبط صوت دارم نقل قول می‌‌کنم. ایشان لبخندی زده و فرمودند اولاً من با اینها هرگز ملاقات نکرده‌ام و نمی‌کنم. در ایران سرهنگ مولوی، اصرار کرد که شما پنج دقیقه فقط با شاه در قیطریه ملاقات کنید، همه چیز درست می‌‌شود. (این را مستقیم از خود امام نقل می‌‌کنم) انقلاب سفید، همه‌اش حرف است، فقط شما یک ملاقاتی بکنید سر و صداها می‌‌خوابد. من می‌‌دانستم اینها، منظورشان این است که ملاقات صورت بگیرد و بعد هم، هو و جنجال راه بیاندازند که قضیه تمام شد. (همان کاری که بعدها کردند). امام بعد از برگشت از قیطریه بالای منبر مدرسه فیضیه رفت و داد زد که هیچ توافقی نشده است ثانیاً حوزه رئیس دارد، آقای حکیم رئیس حوزه است من یک طلبه‌ام. ثالثاً برای آقای خویی هم این کار صلاح نیست، این کار را بگذارند برای آقای حکیم که هر طور صلاح می‌‌دانند تصمیم بگیرند. . حجة‌الاسلام والمسلمین عمید زنجانی – حوزه – ش 38 و 37 – ص 107