امام در منزل با بچه‌ها خیلى مهربان و صمیمى بودند و کلا محیط خانواده ما پر از رفاقت و صمیمیت بود. البته در عین حال خیلى هم قاطع و جدى بودند. ما مى‌دانستیم و عملا این طور به ما تفهیم کرده بودند (نه اینکه لفظا به ما بگویند که اگر من یک حرفى مى‌زنم نباید شما برخلاف آن رفتار کنید) که اگر چیزى مخالف میل‌شان باشد، نباید آن را انجام دهیم و ما هم انجام نمى‌دادیم. البته ایشان هم نسبت به فروعات ما را آزاد مى‌گذاشتند، خیلى سخت نمى‌گرفتند ولى راجع به اصول که خیلى به آنها مقید بودند، هیچ کس قدرت مخالفت نداشت. همیشه ما را مقید مى‌کردند که معصیت نکنیم و مودب به آداب اسلامى باشیم. هر چقدر در منزل بازى یا شلوغ مى‌کردیم، هیچ ایرادى نمى‌گرفتند، ولى اگر مى‌فهمیدند کارى کرده‌ایم که همسایه‌اى اذیت شده، به شدت به ما اعتراض مى‌کردند و ناراحت مى‌شدند که «چرا این کار را کرده‌اید؟» . همان؛ ص 137.