امام حتى در بیمارستان نیز عبادات خاص خود را ترک نگفتند و بلکه با شور و حال بیشترى به عبادت مى‌پرداختند. یکى از نزدیکان حضرت امام نقل مى‌کرد: زمانى به اذان صبح باقى بود که وارد اتاق امام در بیمارستان شدم. ایشان را در حالت عجیبى یافتم. امام آن قدر گریه کرده بودند که تمامى چهره منورشان خیس شده بود و هنوز اشکهاى مبارک، همچون باران جارى بود و چنان با خداى خود رازونیاز مى‌کردند که من تحت تاثیر قرار گرفتم. وقتى متوجه من شدند، با حوله‌اى که بر شانه داشتند صورت مبارک را خشک کردند. . آشتیانى، على‌اکبر؛ پاسدار اسلام؛ ش 93، ص 30.