مرحوم آقاى اسلامى تربتى که همسایه امام در قم بود، نقل مى‌کرد: روزى با امام در حال رفتن به درس مرحوم آقاى شاه‌آبادى بودیم، فصل زمستان بسیار سردى بود از کنار مدرسه حجتیه عبور مى‌کردیم، دیدیم خانمى کنار رودخانه نشسته و دارد پارچه‌ها و کهنه‌هایى را مى‌شوید. نمى‌دانم مال خودش بود یا کلفت بود. مى‌دیدیم که یخ‌هاى رودخانه را مى‌شکست و کهنه مى‌شست، بعد دستش را از آب بیرون مى‌آورد و مقدارى با دماى بدنش گرم مى‌کرد و دوباره لباس مى‌شست. امام قدرى به او نگاه کرد بعد به من فرمود: «شما بروید بعد من مى‌آیم». عرض کردم چه کارى دارید؟ اگر امرى هست بفرمایید. گفتند: «نه، شما بروید» و خودشان ایستادند و به کمک آن خانم لباس‌ها را شستند و کنار گذاشتند و چیزى هم یادداشت کردند که بعد معلوم شد آدرس آن خانم مستمند را از او گرفته بودند. هرچه از ایشان پرسیدم قضیه چه بود فرمودند: «چیزى نبود». بعد معلوم شد به آن خانم گفته‌اند: «شما بیایید منزل، من دستور مى‌دهم آب گرم کنند و دیگر شما اینجا نیایید. با آب گرم لباس بشویید و خود من هم کمک‌تان مى‌کنم». . برهانى؛ مصاحبه مولف.