در یک نوبت که براى کارى خدمت امام رسیده بودم، در پایان صحبتها عرض کردم: اگر عنایتى بفرمایید، من علاقه دارم یک یادگارى لطف کنید که در خانواده ما بماند. اگرچه من از شما خیلى چیزها دارم، دلم مى‌خواهد یک یادگارى از شما در خانه ما بماند. فرمودند: «مانعى ندارد» دو، سه روز بعد کسى از دفتر امام تلفن کرد و گفت: امام یک چیزى براى شما فرستاده‌اند. پرسیدم: چیست؟ گفت، یک قاب است. گفتم: امام چیزى هم نوشته‌اند؟ گفت: نمى‌دانم. گفتم: دلم مى‌خواست دست خط امام را داشته باشم. دو روز بعد تلفن کرد و گفت: «امام چیزى نوشته‌اند و روى همان قاب گذاشته‌اند. کسى را بفرست که آن را بگیرد.» شاید یکى، دو هفته گذشته بود که کسى به من تلفن زد و گفت: فلانى! بچه‌ها به چیزى که امام براى شما گذاشته‌اند، خیلى طمع کرده‌اند. اگر نیایى بگیرى، به حساب دوستى مى‌برند!. این یادگار، قاب خیلى ظریف است. نوشته روى آن «کلمه‌الله‌ هى العلیا» است. آن قدر ظریف است که در نظر اول آدم فکر مى‌کند شیشه دارد، در صورتى که چنین نیست. پشت آن نوشته شده: تقدیم به حضرت امام و امام آیه شریفه «قل انما اعظکم بواحده» را نوشته‌اند و ذیل این جمله‌اى براى من و خانواده‌ام مرقوم فرموده‌اند. . یزدى، محمد؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 4، ص 328.