یک وقتى، خانم ایتالیایى نامه‌اى به امام نوشته بود که همراه آن گردنبندى طلا ارسال کرده بود. در نامه لغتى وجود داشت که مترجم مى‌گفت این لغت انگلیسى نیست و لذا ترجمه کامل نامه مدتى معلق شد. و ما نمى‌توانستیم نسبت به آن گردنبند اهدایى اقدامى بکنیم. بعد که موفق شدیم نامه را به طور کامل ترجمه کنیم معلوم شد یک زن مسیحى ایتالیایى است که در نامه‌اش به امام عرض کرده بود، من عیسى مسیح(ع) را در وجود شما متجلى دیدم و شما را واقعا روح خدا یافتم. و اگرچه شما را ندیده‌ام ولى احساس مى‌کنم که در زمان حضرت مسیح زندگى مى‌کنم. و حیات مسیحى از طریق شما در وجود من دمیده شده است، و ادامه داده بود که من به دلیل علاقه‌اى که به حضرت مسیح(ع) و به شما به عنوان تجسم حضرت مسیح(ع) در این عصر دارم گرانبهاترین و نفیس‌ترین یادگار ازدواجم را به شما هدیه مى‌کنم تا در هر راهى که صلاح مى‌دانید مصرف کنید. وقتى ما مضمون نامه را همراه گردنبند خدمت امام بردیم، گردنبند را گرفتند و کنار دستشان در جعبه‌اى که قلمدان ایشان بود گذاشتند. فرداى آن روز که فصل زمستان بود و ملاقاتها هم تعطیل بود، ما در محضر امام بودیم. بچه مفقودالاثرى را براى ملاقات آورده بودند. چون تنها توى حیاط ایستاده بود، احساس غربت کرده و صداى گریه‌اش بلند شد. امام سرشان را بلند کردند و داخل حیاط را نگاه کردند و فرمودند: «دیدید یک بچه‌اى دارد گریه مى‌کند، چرا این بچه اینجاست؟ چرا گریه مى‌کند؟» قضیه عرض شد. فرمودند: «همین الآن بیاوریدش داخل». کارها را نیمه تمام رها کرده، بچه را آوردیم. آثار ناراحتى در چهره امام از دیدن این دختر‌بچه کاملا مشهود بود، لذا بچه را داخل اتاق آوردیم، آقا دو دستشان را دراز کرده او را در آغوش گرفته و به سینه‌شان چسباندند. و بعد روى زانوى خود نشاندند و صورت خودشان را به صورت او چسباندند و با او شروع به صحبت کردند. به نحوى که ما که یک متر بیشتر با امام فاصله نداشتیم نمى‌توانستیم بفهمیم به او چه مى‌گویند. لحظه‌اى نگذشت که دیدیم آن بچه در آغوش امام متبسم شد و لحظه‌اى بعد در حالى که امام آن گردنبند را به گردن او گذاشته بودند در کمال خوشحالى اتاق امام را ترک کرد. . رحیمیان، محمدحسن؛ در سایه آفتاب؛ ص 149 و 150.