

امام همواره آماج حملات دشمن بودند و یک تنه در برابر این حرکتها میایستادند. ما این حرکت تهاجمی امام را نسبت به ظلم ظالمین و ستم ستمگران و نسبت به کفر حکومت بعث عراق در مقاطع مختلف شاهد بودیم. از جمله این موارد هنگامی است که حضرت آیتالله حکیم برای اعتراض به رژیم بعث به بغداد رفتند و مسلمانان و شیعیان از سراسر عراق دسته دسته برای زیارت ایشان میآمدند و این خود یک حرکت ضد حکومت بعثی بود که انجام میشد و در این حالت بود که رژیم بعث عراق به منزل آیتالله حکیم حمله کرد و آنجا را محاصره نمود، در خانه را بست و کسانی را که مراجعه میکردند دستگیر کرد و در نتیجه آیتالله حکیم به صورت قهر به کوفه رفتند و ملاقاتهای خود را تعطیل کردند. به نحوی که آخر عمر این مرجع جهانی شیعه با یک غربت و مظلومیتی دار فانی را وداع کردند. علمای نجف از ترس و وحشت و اینکه نکند مورد قهر و غضب رژیم واقع شوند از رفت و آمد و حشر و نشر با آیتالله حکیم خودداری میکردند اما این امام بودند که با همان ویژگی و شجاعت پیامبرگونه به دیدن ایشان میرفتند و هر روز مرحوم حاج آقا مصطفی را برای دیدن آیتالله حکیم به منزل ایشان میفرستادند. اینجا بود که رژیم بعث عراق حاج آقا مصطفی را دستگیر کرده و به بغداد انتقال داد. هالهای از ترس و وحشت در نجف حکمفرما شده بود همه دسته دسته به خانه امام میآمدند و میخواستند امام از رژیم بعث عراق رسماً بخواهند که حاج آقا مصطفی را آزاد نماید چون همه خوف آن را داشتند که بلایی سر ایشان بیاورند. امام در پاسخ میفرمودند مبارزه این سختیها و تلخیها را دارد. اگر مصطفی را هم بکشند من برای آزادی او درخواستی نمیکنم. مدتی نزدیک به یک هفته مرحوم حاج آقا مصطفی در زندان بغداد بودند و از سرنوشت او هیچکس خبری نداشت. . حجةالاسلام والمسلمین محتشمی – ندا – ش 1 – ص 47