معمولا اوقات استراحت امام پیش ایشان مى‌رفتیم. گاهى اوقات قبل از نماز مغرب و عشا و گاهى بعد از اخبار و گاهى هم صبحها قبل از رفتن به مدرسه. وقتى وارد اتاق ایشان مى‌شدم احساس مى‌کردم امام سراپا غرق در شادى شده‌اند و با لبخندى جواب سلام مرا مى‌دهند. هنوز هم وقتى به مرقد ایشان مى‌روم و سلام مى‌دهم، باز تبسم امام را مى‌بینم. این لبخند شیرین آقا هیچ‌گاه فراموشم نخواهد شد. البته امام در هنگام دیدار با هر یک از نزدیکان خویش، همین گونه عمل مى‌کردند و هیچ تفاوتى در ابراز علاقه‌شان دیده نمى‌شد. . همان‌جا.