امام اصلا برنامه‌شان بر بیدار کردن [نماز] صبح نبود؛ یعنى ما اگر خدمت ایشان بخوابیم چه نماز شب و چه نماز صبح را چنان آرام مى‌خوانند که ما اصلا بیدار نشویم. هیچ وقت امام براى نماز کسى را بیدار نمى‌کنند، مگر کسى بسپارد. ما مکرر مى‌سپردیم به ایشان که ما را بیدار کنید و ما را بیدار مى‌کردند. اما چون خانواده شوهر من برنامه‌شان این بود که صبح بچه را بیدار کنند به همین جهت همسرم صبحها که دختر من مکلف شد بیدارش مى‌کرد. من عادت نداشتم به این کار و معتقد بودم که این کار درست نیست. اما ایشان معتقد بود: «بچه باید عادت کند به بیدار شدن براى نماز صبح». تا زمانى که برنامه بر این شد که برویم نجف آن موقع ایشان در نجف بودند ما وقتى رفتیم نجف، به ایشان گفتم: بروجردى، لیلى را بیدار مى‌کند. ایشان فرمودند: «از قول من به ایشان بگو خواب را بر بچه تلخ نکن». این کلام تاثیر عمیقى بر روح من و دخترم به جاى گذاشت به‌حدى که بعد از آن دخترم سفارش مى‌کرد که براى انجام نماز صبح به موقع بیدارش کنم. . مصطفوى، زهرا؛ پابه‌پاى آفتاب (چاپ جدید)؛ ج 1، ص 179.