من در حرم مطهر حضرت على(ع) قرآن مى‌خواندم و دائما در آنجا بودم، امام هم مرا در آنجا دیده بودند و علاقمند بودند که مرا بپذیرند. پیش از آن، امام یک نفر را به سراغ بنده فرستادند و ابتدا نرفتم، چون تصور مى‌کردم که امام از من دلگیر هستند و قصد شکایت دارند. بار دوم همان شخص به دیدنم آمد و گفت که امام با تو کار دارند. گفتم: شما را به خدا بگویید چه کار دارند. گفت: به خدا من نمى‌دانم. گفتم: نکند از دست من ناراحت هستند. گفت: نه، فقط به من گفته‌اند که برو و آن مردى را که در حرم است به اینجا بیاور. به او گفتم شما برو من خواهم آمد. او که رفت، من خودم خدمت امام رسیدم. امام از بنده پرسید: «اسمت چیست؟» گفتم: حاج ابراهیم خادم نجفى. امام فرمودند: «دوست دارى در این خانه بمانى و به ما کمک کنى؟» گفتم: آقا من چه کارى از دستم ساخته است؟ ایشان فرمودند: «در کارها وارد مى‌شوى و مطمئن باش که در اینجا راحت هستى. ضمنا من به خودت علاقمند شده‌ام و مهم نیست که چقدر در انجام کارها توانا باشى. چون تو آدم مومنى هستى و من هر موقع که به حرم مى‌آمدم تو را مشغول خواندن قرآن و دعا مى‌دیدم». گفتم: آقا من آیا در اینجا تنها هستم؟ امام فرمودند: «خیر، دیگران هم هستند و به شما کمک مى‌کنند». به امام عرض کردم: آقا من الآن کارى دارم که از آن نان بخور و نمیرى درمى‌آورم، نکند به اینجا بیایم و بعد از یک مدت مرا بیرون کنند. امام تبسمى کردند و فرمودند: «نه! خیالت راحت باشد». به امام عرض کردم به یک شرط حاضرم در خدمتتان باشم و آن این است که اگر من مردم، شما براى من نماز وحشت بخوانید. امام با تبسم فرمودند: «ان‌شاالله‌ خدا شما را نگه دارد. در ثانى ما گفتیم شما در اینجا کار کنید، نه این که هنوز نیامده صحبت از مردن کنید...» و بعد امام بنده را به دو نفر دیگر معرفى فرمودند تا کارهایى را که باید یاد مى‌گرفتم به من بیاموزند. درموقع رفتن به امام عرض کردم: آقا یک وقت مرا بیرون نکنید. امام دوباره تبسم کردند و فرمودند: «تا خودت نروى هیچ کس شما را بیرون نخواهد کرد». آن موقع بنده دو زن داشتم. زن اولم مدتى بعد مریض شد. در همین زمان، همه بستگان مرا از عراق بیرون کردند و من به امام عرض کردم من هم باید بروم، چون مى‌ترسم عراقى‌ها مرا زندان کنند. امام فرمودند: «نگران‌نباش. همین جا بمان، نمى‌خواهد بروى. هر موقع من از عراق رفتم، تو هم با من مى‌روى. اگر من زندانى شدم تو هم زندانى مى‌شوى». خلاصه بیمارى همسرم شدت پیدا کرد و من که احساس کردم ممکن است فوت کند، بالاى سرش ماندم. اما همسرم به من گفت نگران من نباش، تو برو به کارهاى آقا رسیدگى کن و اگر من مردم‌براى دفن من بیا، در غیر این صورت آقا را تنها نگذار. من به منزل امام آمدم، اما‌هنوز دو ساعت نگذشته بود که خبر آوردند همسرت فوت کرده است. من خدمت‌امام رسیدم تا اجازه مرخصى بگیرم. به امام عرض کردم همسرم فوت کرد. اجازه‌مى‌دهید براى کفن و دفن او بروم. امام با تعجب گفتند: «چه مى‌گویى؟ چرا پیش از فوت، همسرت را به دکتر نشان ندادى؟ چرا امروز اینجایى و پهلوى او نماندى؟ و...»‌موضوع را به امام عرض کردم که همسرم درخواست کرد که پهلویش نمانم و به‌کارهاى شما برسم. امام که به شدت از فوت همسرم متاثر شده بودند، فرمودند: «برو تا سه روز به کارهایت رسیدگى کن». گفتم: آقا، کارها مى‌ماند. امام فرمود: «ماند که بماند». بعد فرمودند: «پول دارى»، گفتم: بله! فرمودند: «این 20 دینار را هم بگیر که کم نیاورى». . خادم نجفى، ابراهیم (خدمتکار امام در نجف)؛ اطلاعات هفتگى؛ ش 2442، ص 11.