هرگاه کسى از بزرگان و معاریف هدیه‌اى براى امام به وسیله بنده یا اشخاص دیگر مى‌فرستادند، معظم‌له در صورتى که مصلحت را در قبول آن هدیه مى‌دیدند، قبول مى‌کردند، ولى پس از اینکه آورنده هدیه برمى‌گشت، عینا آن هدیه را به وسیله یک شخص، مخصوصا براى آورنده هدیه مى‌فرستادند، و به او اهدا مى‌کردند مثلا بنده در مسافرت خود به کشورهاى شرقى که به عنوان نماینده امام چند روزى در بنگلادش بودم. در ملاقاتى که با رئیس جمهور بنگلادش داشتم. ایشان یک بسته‌اى به من داد و گفت: این هدیه‌اى است براى حضرت امام. بنده آن را تحویل گرفته و تشکر کردم. هنگامى که به ایران برگشتم امام آن موقع در تهران در خیابان دربند بودند و هنوز به جماران تشریف نبرده بودند به محضر مبارکشان شرفیاب و جریان مسافرت را به عرض رساندم و هدیه را نیز که از نظر امنیتى باز شده بود به محضرشان تقدیم داشتم که یک سجاده مخصوص و یک جفت نعلین بود. آن را قبول فرمودند. من که به قم برگشتم فردایش به وسیله شخص مخصوصى همان سجاده و نعلین را براى بنده فرستادند که الآن آن سجاده را به عنوان یکى از یادگاریهاى آن امام بزرگوار دارم. . نورى، حسین؛ حوزه؛ ش 32، ص 110.