

زمانى که امام عزم سفر از این دنیا کردند، خواستند على نوهشان را به دیدارشان نبریم. جویاى علت شدیم. متوجه شدم که ایشان از آنجا که از تمام تعلقات رها شده بودند و از آنجا که به على خیلى علاقه داشتند و تنها همین یک تعلق برایشان مانده بود، از ما خواسته بودند که على را پیششان نبریم. این ارتباط با خدا و بریدن از غیر او، از همان زمان جوانى در ایشان وجود داشت. عصاره تمام خصلتهاى جوانى امام در زمان پیرى در وجودشان جمع شده بود. پس از عمل جراحى و زمانى که هنوز به هوش نیامده بودند، ذکر الله اکبر بر زبانشان جارى بود. . طباطبایى، فاطمه؛ فصل صبر؛ ص 91.