

امام در برابر اصرار ما که از ایشان میخواستیم از خاطرات زندان و ترکیه برایمان تعریف کنند منظماً هر شب فقط ده دقیقه تعریف میکردند و نه بیشتر، چرا که این مدت زمان را به این کار اختصاص داده بودند و بعد به رختخواب میرفتند و میفرمودند: «اگرچه خوابم نمیبرد اما ساعت خواب است.» من میگفتم: «توی رختخواب که بیدار هستید بالاخره فکر و اینها هم به سویتان میآید پس برایمان تعریف کنید» ایشان میگفتند: «نه، میتوانم فکر نکنم» میگفتم: «اگر نیم ساعت در رختخواب میغلطید، خوابتان هم نمیبرد فکر هم نمیکنید؟» میگفتند: «میتوانم فکر نکنم.» من تا آن موقع عظمت آن حرف را نفهمیدم که چگونه میشود تسلّط انسان بر نفسش به حدّی باشد که حتی بتواند فکر هم نکند. . فاطمه طباطبایی – ندا – ش 1، ص 43.