امام کم نصیحت مى‌کردند. از هفت سالگى در تربیت دینى دقت داشتند؛ یعنى مى‌گفتند: «از هفت سالگى نماز بخوان». مى‌گفتند: «اینها (بچه‌ها) را وادار به نماز کن تا وقتى 9 ساله شدند عادت کرده باشند». من به ایشان مى‌گفتم، تربیتهاى دیگرشان با من، نمازشان با شما. شما بگو، من که مى‌گویم گوش نمى‌کنند. خودشان مقید بودند و مى‌پرسیدند، اما همین که بچه‌ها مى‌گفتند نماز خوانده‌ام، قبول مى‌کردند و کنجکاوى نمى‌کردند. . ثقفى، خدیجه (همسر امام)؛ ندا؛ ش 12، ص 18.