بعد از فوت مرحوم آیت‌الله حکیم یکی از نمایندگان ایشان در یکی از شهرهای‌ ایران به امام در نجف نامه‌ای نوشت و اجازه وکالت خواست که بعد از آقای حکیم‌ وکیل ایشان باشد. امام هم یک اجازۀ معمولی برای او نوشتند و فرستادند. آن آقا به این‌ مقدار اجازه قانع نبود و می‌خواست وکیل امام در آن استان باشد. حتی مرحوم حاج آقا‌ مصطفی وساطت می‌کرد که ایشان صلاحیت این کار را دارد، ولی امام نمی‌پذیرفتند و‌ فرمودند نه این مقدار که من اجازه نوشته‌ام کافی است. بعد آن آقا نامۀ تهدید آمیزی به‌ امام نوشت که اگر این وکالتنامه را به من ندهید من به مردم می‌گویم که از تقلید شما‌ برگردند. امام در جواب ایشان نوشتند اگر یک همچو خدمتی به من بکنید من از شما تا‌ روز قیامت ممنون می‌شوم. چون بار مسئولیت من، اگر مردم از تقلید من برگردند سبک‌ می‌شود.