

امام براى کار روزانهشان جدولى داشتند که خود ایشان آن را تهیه کرده بودند. در آن جدول کارهاى همه ساعات شبانه روز امام درج شده بود، بجز از ساعاتى از شب که ایشان براى نماز شب و رازونیاز با خدا از خواب برمىخاستند. امام همیشه از ساعت 2 نیمه شب تا 4 صبح براى نماز شب و عبادت برمىخاستند. برنامه زندگیشان یک برنامه حساب شدهاى بود که لحظه لحظه آن حساب داشت. ایشان در مواقعى که کسالت و مریضى داشتند نیز برنامههایشان تغییر چندانى نمىکرد و دیدیم که برنامههاى روزانه و عبادتهاى شبانه ایشان برایشان ملکه شده است. مواقع بیمارى حدود یک ساعت قبل از اذان صبح از خواب برمىخاستند ولى در مواقع عادى معمولا از حدود 2 ساعت مانده به اذان صبح خود را براى راز و نیاز با محبوب خویش آماده مىکردند و شب زندهدارى مىکردند. امام با یک شور و اشتیاق وصفناپذیرى براى عبادت از خواب برمىخاستند. برخى مواقع که ما شبها بالاى سر امام بودیم جهت اینکه ایشان را براى نماز شب بیدار کنیم، همین که موقع نماز شبشان فرا مىرسید، خودشان به حالت عجیبى از خواب بیدار مىشدند، که گویى کسى ایشان را صدا کرده باشد. . انصارى کرمانى، محمدعلى؛ رسالت؛ 9/3/72.