

امام در جزییترین شئون زندگی خود نه فقط ملزم به انجام واجبات و اجتناب از محرمات بودند، بلکه در آداب مستحب نیز همین التزام را داشتند و بالاتر این که در این مناجات و مستحبات مقید به انتخاب احسن و اصلح بودند و به مستحبات عمل میکردند. مثلاً طی دهها و صد بار که برای تشرف خدمت ایشان لازم بود برای ورود یا دق الباب به در یا غیر آن اذن گرفته شود، امام به جای آنکه از کلمه بفرمایید که کلمه مطبوع و متعارفی است استفاده کنند، میفرمودند: «بسم الله» و ضمن ذکر نام خدا با استعارهای لطیف اجازه ورود و آغاز دیدار را با نام خدا قرین میکردند. ـ حجةالاسلام و المسلمین رحیمیان - در سایه آفتاب - ص 131.