هنگامی که حضرت آیت‌الله حکیم به عنوان اعتراض به رژیم بعث به بغداد رفتند،‌ مسلمانان و شیعیان از سراسر عراق دسته‌دسته برای زیارت ایشان می‌آمدند و این خود‌ یک حرکت ضد حکومت بعثی بود که انجام می‌شد و در این حالت بود که رژیم بعث‌ عراق به منزل آیت‌الله حکیم حمله کرده و آنجا را محاصره نمود، درب خانه را بست و‌ کسانی را که مراجعه می‌کردند، دستگیر کرد و در نتیجه آیت‌الله حکیم به صورت قهر به‌ کوفه رفت و دید و بازدید خود را هم تعطیل کرد به نحوی که در آخر عمر این مرجع‌ جهانی شیعه با غربت و مظلومیت دار فانی را وداع کرد. علمای نجف از ترس و‌ وحشت و اینکه نکند مورد قهر و غضب رژیم بعث واقع شوند، از رفت و آمد و حشر و‌ نشر با آیت‌الله حکیم خودداری می‌کردند. امّا این امام بودند که با همان ویژگی و‌ شجاعت پیامبرگونه به دیدن ایشان می‌رفتند و هر روز مرحوم حاج آقا مصطفی را برای‌ دیدن آیت‌الله حکیم به منزل ایشان می‌فرستادند. لذا رژیم بعث عراق آقای حاج آقا‌ مصطفی را دستگیر کرده و به بغداد انتقال داد. هاله‌ای از ترس و وحشت در نجف‌ حکمفرما شد. همه دسته دسته به خانۀ امام می‌آمدند و می‌خواستند که از رژیم بعث‌ عراق رسماً بخواهند که حاج آقا مصطفی را آزاد نماید. چون همه خوف آن را داشتند که‌ بلایی سر ایشان بیاورند. امام در پاسخ می‌فرمودند: «مبارزه این سختیها و تلخیها را‌ دارد. کسی که دارد با دشمن مبارزه می‌کند هیچ‌وقت از دشمن خود تقاضایی نمی‌کند.‌ اگر مصطفی را هم بکشند من برای آزادی او درخواستی نمی‌کنم.» این در حالی بود که‌ نزدیک به یک هفته مرحوم حاج آقا مصطفی در زندان بغداد بود و از سرنوشت او‌ هیچ‌کس خبر نداشت.