امام هیچ‌وقت غرور علمی نداشت. مثلاً یک تعابیری در نوشته‌های بعضیها‌ هست، امام هیچ از آن تعابیر ندارد که آدم بفهمد اینجا دیگر مبتهج شده. اگر هم بوده‌ خیلی کم است به طوری که الان من در نظرم نیست، با اینکه این کتاب تحریرالوسیله را‌ نسبتاً زیاد دیده‌ام اما اینکه در آن یک ابتهاجی داشته باشد و تعابیری به کار ببرد مثل (لم‌ یسبقنی احد، کسی که تا به حال در فهم این بر من سبقت نگرفته) اینطور نبود. در طول‌ مدتی که امام اشتغال داشت و درسهایی که داده، شاگردهای زیادی که تربیت کرده‌ تمام اینها اقوی شاهد است به اینکه ایشان از نظر علمی در مقام والایی بودند.