

امام همواره آماج حملات دشمن بودند و یک تنه در برابر این حرکتها میایستادند و ما این حرکت تهاجمی ایشان را نسبت به ظلم ظالمین و ستم ستمگران و نسبت به کفر حکومت بعث عراق در مقاطع مختلف شاهد بودیم. از جمله این موارد هنگامی بود که مرحوم آیتالله حکیم برای اعتراض به رژیم بعث به بغداد رفتند. مسلمانان و شیعیان از سراسر عراق دسته دسته برای زیارت ایشان میآمدند و این خود یک حرکت ضد حکومتی بعثی بود که انجام میشد. لذا رژیم بعث عراق به منزل آیتالله حکیم حمله کرد و آنجا را محاصره نمود؛ در خانه را بست و کسانی را که مراجعه میکردند دستگیر کرد و در نتیجه آیتالله حکیم به صورت قهر به کوفه رفتند و درس خود را هم تعطیل کردند و در آخر عمر، این مرجع جهانی شیعه با یک غربت و مظلومیتی دار فانی را وداع کردند. علمای نجف از ترس و وحشت و اینکه نکند مورد قهر و غضب رژیم واقع شوند از رفت و آمد و حشر و نشر با ایشان خودداری میکردند؛ اما این امام بودند که با همان ویژگی و شجاعت پیامبرگونه به دیدن ایشان میرفتند و هر روز مرحوم حاج آقا مصطفی را برای دیدن او به منزلشان میفرستادند. اینجا بود که رژیم بعث عراق حاج آقا مصطفی را دستگیر کرده و به بغداد انتقال داد. هالهای از ترس و وحشت در نجف حکمفرما شده بود، همه دسته دسته به خانه امام میآمدند و میخواستند که از رژیم بعث عراق رسماً بخواهد که حاج آقا مصطفی را آزاد نماید. چون همه خوف آن را داشتند که بلایی سر ایشان بیاورند. ولی امام در پاسخ میفرمودند: «مبارزه این سختیها و تلخیها را بدنبال دارد، کسی که در این راه گام بر میدارد هیچ وقت از دشمن خود تقاضایی نمیکند و اگر مصطفی را هم بکشند من برای آزادی او درخواستی نمیکنم.» مدتی نزدیک به یک هفته مرحوم حاج آقا مصطفی در زندان بغداد بود و از سرنوشت او هیچکس خبری نداشت. ـ حجةالاسلام و المسلمین محتشمی - ندا - ش 1 - ص 47.