

بچه که بودم نانم را داخل کاسۀ ماست زدم و خوردم. همین که میخواستم بزنم توی ماست انگشتم به ماست خورد. آقا زدند روی دست من. خیلی کوچک بودم پنج تا شش ساله بودم. طبیعتاً متوجه شدند که من ناراحت شدم و دستم را کشیدم کنار. بعد دست مرا گذاشتند توی دهانشان و گفتند: «من از دست تو بدم نمیآید اما ما باید سر سفرهای که جمعی نشستهاند دقت داشته باشیم که قاشق برای ماست هست.» یعنی نظافت را خیلی رعایت میکنند در عین سادگی. . زهرا مصطفوی، همان، ص 193.