

امام افراد مومن را خیلی دوست دارند. کاری ندارند بچهشان است یا غریبه است. در دورانی که امام از قیطریه به قم آمدند مرد جوانی به نام مشهدی علی که بیست و چند ساله بود در منزل امام کار میکرد و چای میداد. من خیلی زیاد میدیدم که آقا میگویند که من خیلی مشهدی علی را دوست دارم خیلی هم مراقبش هستم. حتی بعضی چیزها را از ایشان برای ما نقل میکردند، از جمله روزی امام آمدند و به من گفتند میدانید مشهدی علی به من چه گفت؟ گفتم نه، چه گفته؟ آقا فرمودند: امروز من صداش کردم گفتم مشهدی علی چرا اینقدر بد چای میدهی؟ تو به بعضیها که میآیند چای نمیدهی. مرتب به همه چای داده نمیشود و نامرتب است. به من گفت آقا تا شما نیامدهاید چای را خوب و مرتب میدهم شما که میآیید خر تو خر میشود!! من دیگه نمیتوانم، از دستم در میره! یعنی ایشان با خنده این قضیه را از قول مشهدی علی نقل میکردند و بعد میگفتند من مشهدی علی را خیلی دوست دارم. یک روز از ایشان پرسیدم افراد زیادی اینجا هستند، چطور شما اینجور علاقه به مشهدی علی نشان میدهید؟ گفتند من شبها که بیدار میشوم او مشغول نماز شب و استغاثه است و راز و نیاز و مناجات با خدا میکند و گریه میکند برای این من خیلی دوستش دارم. ـ زهرا مصطفوی - پا به پای آفتاب - ج 1 - چاپ جدید - 144.