

در آن لحظات آخر که من بالاى سر ایشان بودم، هیچ وقت ندیدم که امام اینقدر زیبا بشوند. یک جمال به این زیبایى را در این ده ساله انقلاب هیچ وقت در امام ندیده بودم. گویى تمام صفات خدا، تمام کمال و جمالش در صورت امام متجلى شده بود؛ هرچه کمال داشته. واقعا آنجا فهمیدم که امام، مظهر خدا شده. حدود ساعت دوازده ظهر بود که خدمت ایشان رفتم. سلام کردم. به چشم فقط اشاره کردند. نگاه کردم، دیدم که شاید بیش از صد مرتبه در آن لحظه ذکر مىگفتند. . همان؛ سروش؛ ش 476، ص 5.