

رمضان سال قبل از رحلت امام را خوب به یاد دارم. بعضی وقتها هر بار که به دلیلی نزد ایشان میرفتم و سعادت پیدا میکردم با ایشان نماز بخوانم، وارد اتاقشان که میشدم میدیدم قیافه ایشان کاملاً برافروخته است و چنان اشک میریختند که دیگر دستمال کفاف اشکشان را نمیداد و کنار دستشان حوله میگذاشتند. امام شبها چنین حالتی داشتند و این واقعاً معاشقه ایشان با خدا بود. ـ فاطمه طباطبایی - ص 180.