ما همیشه امام را چنین می‌دیدیم: آرام، موقر، آراسته، با آرامش نگاه می‌کردند و سخن می‌گفتند. با آرامش راه می‌رفتند و می‌نشستند و بلند می‌شدند. به هنگام راه رفتن به هیچ وجه به اطراف نگاه نمی‌کردند. حتی اگر سر و صدایی بود تکان نمی‌خوردند. و سر را به طرف صدا بر نمی‌گرداندند. کاملاً بر خود تسلط داشتند. . حجة‌الاسلام والمسلمین علی دوانی – سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی، ج 6، ص 51 و 52.