

صبح فردا (روزى که قرار بود امام را عمل کنند) روز امتحان دکتراى من بود و درست همان روزى که قرار شد ایشان را عمل کنند، صبح زود آمدم خدمت ایشان که قبل از رفتن براى عمل ببینمشان و بعد بروم براى امتحان. وقتى وارد منزل امام شدم دیدم که همه با خوشحالى گفتند: «آقا را عمل نمىکنند. دکترها گفتهاند حالا واجب نیست حتما امروز عمل بشوند». ظاهرا مىخواستند یک سرى آزمایشهاى دیگرى انجام دهند و خودشان هم از اینکه مىدیدند این قدر ما خوشحالیم، خوشحال بودند. وقتى من رفتم خدمتشان، مرا بغل کردند و بوسیدند و گفتند: «تو برو» مىدانستند که من امتحان دارم. شاید هم اینکه سفارش کرده بودند کسى به من نگوید که مىخواهند ایشان را عمل کنند. براى همین بود که فکر مىکردند اگر من بدانم، نگران مىشوم و به امتحانم لطمه وارد مىشود. به من گفتند: «تو برو، برو با خیال راحت امتحانت را بده، من دیگر عمل ندارم». . همانجا.