

امام از پس رو و پیش رو و این گونه امور سخت بیزار بودند. در نجف خود ناظر بودم که گاهی در حرم مطّهر حضرت علی(ع) استخوانهای این پیرمرد در میان انبوه جمعیت درهم فشرده میشد ولی به کسی اجازه نمیدادند که مردم را کنار بزند و برای ایشان راه باز کند. مرحوم آقای املایی نقل میکرد روزی در حرم مطهر امام حسین(ع) امام را دیدم که در میان انبوه زوار گیر کرده و قدمی نمیتوانستند پیش بگذارند. به جلو دویدم و به کنار زدن مردم و باز کردن راه پرداختم. امام با تعرض و تغیّر مرا منع میکردند و من بیتوجه به منع ایشان به کار خود ادامه میدادم. یکباره متوجه شدم که امام از مسیری که من برای ایشان باز کردهام نیامدند بلکه تغییر مسیر داده و در لابلای جمعیت به راه خود ادامه میدهند. . حجةالاسلام والمسلمین سیدحمید روحانی – سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 1، ص 116 و 117.