از تواضع و فروتنی امام و بی‌اعتنایی ایشان به مسائل دنیوی این بود که در مراسم‌ یادبودی که برای مراجع در نجف گرفته می‌شد ایشان صبر می‌کرد که علمای طراز اول،‌ مجلس فاتحه برگزار می‌کردند بعد نوبت طلاب و افاضل حوزه می‌رسید، آنها هم‌ برگزار می‌کردند، بعد از طلاب امام دستور دادند از طرف ایشان مجلس فاتحه گذاشته‌ شود. در فوت مرحوم آقای حکیم ایشان نه تنها بعد از همه، مراسم فاتحه برگزار کردند،‌ بلکه دستور دادند از پشت بلندگو که اعلام فاتحه می‌کنند جز کلمۀ سیدخمینی (آقای‌ خمینی) هیچ چیز به آن اضافه نکنند.